Pożegnać się
Życie prze zawsze do przodu. Nie cofa się. Nie da się wrócić do przedszkola. Nie da się wrócić pod skrzydła rodziców. Do przedszkola czasem wracamy, ze swoimi dziećmi, ale już w roli rodziców.
Teksty Mirosława Czarko-Wasiutycz
Piszę o tym, co widzę na sali. O relacjach, rodzicach, pieniądzach i o tym, dlaczego powtarzamy to, czego nie widzimy.
Archiwum bloga
7 tekstów
Życie prze zawsze do przodu. Nie cofa się. Nie da się wrócić do przedszkola. Nie da się wrócić pod skrzydła rodziców. Do przedszkola czasem wracamy, ze swoimi dziećmi, ale już w roli rodziców.
Miał może z 45 lat. Siwe włosy po bokach. Usiadł spokojnie. Wziął kilka głębokich oddechów. Popatrzyłem na niego ze spokojem.
Kobieta koło 35 lat. Zmęczona, patrzy od samego początku w podłogę. Smutek w oczach. Siada, powoli, bada dłońmi fakturę krzesła. Wkłada dwie ręce pod pupę. Nogami kołysze jakby siedziała na huśtawce.
Janek. Ponad 50 lat. Przedsiębiorca, z 30 letnim doświadczeniem w swojej branży. - Świetnie sobie radzę zawodowo. Wybudowałem cztery domy. Córkom kupiłem auta, postawiłem studia w Anglii.
Żegnam się z Tobą Tato... Z przestrzeni płaczu i żalu za Tobą wchodzę w ciszę. W ciszy tej jest jakiś spokój. Spokój też dla moich zmęczonych od płaczu powiek.
Wszystko ma swój początek. Początek może istnieć tylko z końcem. Czasami początek czegoś ma miejsce w końcu czegoś innego. Tak się na przykład dzieje, w przypadku związku pary.
W ustawieniach systemowych wg. Berta Hellingera czasem do ustawienia wprowadzamy Śmierć. To szlachetna Pani, bez emocji przemierza salę, i zabiera to, co ma zabrać w swoje ramiona.
Newsletter
Nowe teksty najpierw w liście ode mnie.